Dream Theater - "Octavarium"

Styl: Rock
Rok wydania: 2005
WWW artysty: http://www.octavarium.net
Wydawca: Warner Music Poland

Ocena redakcji:

Nową płytę zespołu „Dream Theatre” można określić mianem prawdziwego rarytasu. Wirtuozi- John Petrucci, Mike Portnoy, Jordan Rudess, John Myung oraz znakomity wokalista James LaBrie, wspięli się na wyżyny kunsztu muzycznego, by udowodnić swoim fanom, że nadal potrafią stworzyć album dorównujący „Metropolis pt2”. Muzycy zastąpili czysty metal ciekawymi art-rockowymi i progresywnymi brzmieniami. Zawdzięczamy to głównie Jordanowi Rudess, który odkrywa nowe możliwości instrumentów klawiszowych. Natomiast John Petrucci usuwa się niewątpliwie w cień, co może być dużym zaskoczeniem dla jego fanów.

Album sklada sie z ośmiu bardzo zróżnicowanych utworów.Z łatwością odnajdziemy w nich nawiązania do płyt poprzednich, jak również nowe i ciekawe brzmienia. Rozpoczyna się dosyć cieżkim "The Root Of All Evil", co jednak nie wyznacza charakteru całej płycie. Kompozycja ta stanowi kontynuacje opowieści o okresie „nałogu alkoholowego” Mike'a Portnoya. "The Answer Lies Within" należy określić jako balladę, gdzie wyjątkowo zwraca na siebie uwagę wokal LaBrie. "These Walls" to wpadająca w ucho piosenka z solówką Petrucciego, natomiast w "I Walk Beside You" słyszymy niewątpliwie nawiązania do U2. Z kolei "Panic Attack", to czysty klasyczny progresywny metal. Do nieudanych kompozycji należałoby zaliczyć "Never Enough", gdzie słychać przerost formy nad treścią, a sam kawałek sprawia wrażenie nazbyt komercyjnego. "Sacrificed Sons" – 10-minutowy ciekawy utwór, który zaczyna się fragmentami wywiadów na temat terroryzmu by przejść w emocjonalną balladę. Po 4 minutach gitary przejmują pałeczkę lecz charakteru dodaje Jordan Rudess.

A teraz czas na dużą dawkę szoku dla słuchacza. Album kończy się 24- minutową przepiękną suitą „Octavarium . Składa się ona z 6 zróżnicowanych części, rozpoczynając dźwiękami przypomiającymi „Wish You Were Here” Floydów. Następnie słyszymy nawiązania do muzyki zespołu Yes, Genesis, King Crimson a nawet The Beatles (slowa „Lucy in the sky of diamonds”). Można by rzec, że muzycy oddają cześć swoim dawnym mistrzom. Utwór jest bardzo interesujący, wywołując głębokie poruszenie w słuchaczu.

Fani muzyki progresywnej powinni być w siódmym niebie i czekać na kolejne znakomite albumy, gdyż widać, że Dream Theater wciąż mają pomysły na dalszą działalność w udanym stylu.

Joanna Jurkowlaniec

• play
• pause
• stop
• min volume
• max volume
• previous
• next

Powiązane recenzje: Dream Theater